http://www.101.tv/page/1012009/video/eb1fea48197d3a9ce7b828b6c8fbccf4/

Huisje gesloopt, leve het huisje

“Ze zeggen dat de kraakscene verhardt, maar jullie zijn een beetje te soft,” grinnikt Onze advocaat terwijl hij naar z’n kopje koffie reikt. We zitten voor de Turkse broodjeszaak op het pleintje van ons kraakpand. Tom en ik zouden best om zijn humor kunnen lachen, ware het niet dat op achtergrond van ons koffiekransje een bulldozer met veel lawaai de muur uit ons huisje aan het slopen is. De trieste postlude van mijn eerste kraakpoging.

Maar ieder einde is een nieuw begin, zeggen de wijzen van de wereld wel eens, en Tom, Lex en ik hebben enkele alternatieven. Zo staan er in de gang van het kantoor van onze advocaat een paar kantoorruimtes leeg. De glazen schuifdeuren van de ingang kan je zonder problemen openschuiven ‘s nachts, meent de advocaat. En hij wil best verklaren dat het al langer dan een jaar leeg staat. Enige minpuntje: we delen de gang en dus ook de toilet dan met medewerkers van eigenaar de Key. Dat kan leiden tot vervelende situaties..

Dan belt Bram van kraakspreekuur Oost. KSU Oost wil graag een woning kraken op de dag dat het voorstel voor een kraakverbod wordt behandeld in de Tweede Kamer en zoekt bezetters. Wij willen ons best ‘opofferen’ voor de goede zaak en de dagen na het telefoontje bestaan uit researchwerk naar de woning in Oost. Het is een woning op de tweede verdieping waarvan het precieze huisnummer ons nog onduidelijk is. Buren melden dat er nooit iets gebeurt en er niemand woont. Ik google naar potentiÎle huurders, zoek telefoonnummers op en bel om te zien of er iemand thuis is.

Een paar dagen voor de geplande kraak ga ik tussen colleges door even langs het huis voor een uurtje veldonderzoek. Ik voel me net een spion uit een stripboek wanneer ik me verdekt opstel onder een boom tegenover het adres. Alleen een krant met twee kijkgaatjes mist. En het feit dat de boom dun en kaal is, bevordert het camouflage-effect ook niet echt, maar het gaat om het idee.

Net als ik met de brievenbussen bezig ben om te kijken of er eentje overvol zit, komt er een buurvrouw naar buiten. Ik knik vriendelijk en stap langs haar heen naar binnen. Vol overtuiging doen alsof je ergens hoort, werkt altijd. Ik onthou het huisnummer van ‘onze’ voordeur, bel een paar keer aan, probeer met mijn 1,67 meter door het raampje boven de voordeur te gluren (zonder succes) en noteer de merken van de sloten. Ik loop nog even door het trappenhuis heen om aan de hand van voordeuren te inventariseren met wat voor buren we te maken hebben (excentrieke hindu’s, Arabische moslims en een Surinaamse familie) en check bij het weggaan de niet-opgehaalde post.

Dan is de verkenningsmissie volbracht en hebben we alle info die we kunnen hebben voor de kraak. Ik stap weer op de fiets. Het is kwart voor drie: nog net op tijd voor het volgende college.

Klik hier om het mp3 bestand te downloaden

(Rechtermuisknop op download hier en doel opslaan)